De betekenis van de naam Steven?

Wij weten niet beter dan dat de naam Steven altijd in de familie is geweest. Maar is dat ook zo? Hoe komt de naam Steven in de familie?

Betekenis van de naam

Volgens het Meertens Instituut is Steven afkomstig van Stefanus. (klik op de link voor meer informatie)

Steven komt pas voor het eerst in 1786 voor in de familie Tuinstra.

Op 1 oktober 1786 wordt Steven Douwes geboren als zoon van Douwe Teekes en Antje Stevens Swerms.

Antje Stevens Swerms is geboren in 1765 in Nijland als dochter van Steven Jacobs Swerms en Sjoukjen Feikes. Vanaf dat moment blijft de naam tot 1956 als eerstgenoemde naam terugkeren.

Een klein stukje stamboom

I. Steven Douwes Tuinstra is geboren op 1 oktober 1786 als zoon van Douwe Teekes Tuinstra en Antje Stevens Swerms. Steven Douwes is overleden op 21-10-1826 in Sneek, 40 jaar oud.
Steven Douwes:
(1) trouwde, 20 jaar oud, in 1806 in Sneek met Janneke Tjerks, 29 jaar oud, geboren in 1777 in Wijtgaard als dochter van Tjerk Douwis en Jeltje Jans. Janneke Tjerks is overleden op 16-05-1808 in Sneek, 31 jaar oud.
(2) trouwde, 24 jaar oud, op 19-05-1811 in Sneek met Klaaske Klases Klein, 21 jaar oud, geboren op 07-09-1789 in Sneek als dochter van Anna Catharina Chistiaans Klein. Klaaske Klases is overleden op 14-10-1876 in Sneek, 87 jaar oud.

Kinderen van Steven Douwes en Janneke Tjerks:
1. Tjerk Stevens is geboren op 31-05-1807 in Sneek. Tjerk Stevens is overleden op 08-08-1807, 0 jaar oud.

Kinderen van Steven Douwes Tuinstra en Klaaske Klases Klein:
1. Antje Tuinstra is geboren op 22-11-1811. Overleden op 02-09-1886 in Sneek, 74 jaar oud.
2. Douwe Tuinstra is geboren op 22-05-1814. Overleden op 18-10-1899 in Sneek, 85 jaar oud.
3. Anne Tuinstra is geboren op 12-09-1816. Anne is overleden op 15-09-1818, 2 jaar oud.
4. Anne Tuinstra (II) is geboren op 12-03-1820. Overleden op 29-11-1908 in Sneek, 77 jaar oud.
5. Janneke Tuinstra is geboren op 31-10-1822 in Sneek. Janneke is overleden op 30-09-1826 in Sneek, 3 jaar oud.
6. Anna Catharina Tuinstra is geboren op 23-07-1826 in Sneek. Anna Catharina is overleden op 05-10-1826 in Sneek, 0 jaar oud.

II. Anne Tuinstra Tuinstra is geboren op 12-03-1820 in Sneek als zoon van Steven Douwes Tuinstra (I) en Klaaske Klases Klein. Anne is overleden op 29-11-1908 in Sneek, 88 jaar oud.
Anne trouwde, 26 jaar oud, op 20-09-1846 in Sneek met Nieske Dijkstra, 28 jaar oud, geboren op 27-02-1818 in Sneek als dochter van Uilke Klazes Dijkstra en Hendrina Pieters Brandenburg. Nieske is overleden op 05-02-1896 in Sneek, 77 jaar oud.

Kinderen van Anne Tuinstra en Nieske Dijkstra:
1. Klaaske Tuinstra is geboren op 09-03-1847 in Sneek. Klaaske is overleden op 05-04-1863 in Sneek, 16 jaar oud.
2. Uilke Tuinstra is geboren op 15-05-1850. Overleden op 08-04-1893 in Sneek, 42 jaar oud.
3. Steven Tuinstra (III) is geboren op 07-05-1853. Overleden op 10-04-1928 in Enschede, 74 jaar oud.
4. Pieter Tuinstra is geboren op 24-02-1857. Overleden op 25-04-1933 in Harlingen, 76 jaar oud.


III. Steven Tuinstra is geboren op 07-05-1853 in Sneek als zoon van Anne Tuinstra (II) en Nieske Dijkstra. Steven is overleden op 10-04-1928 in Enschede, 74 jaar oud.
Steven trouwde, 25 jaar oud, op 09-06-1878 in Sneek met Berber Schuil, 26 jaar oud, geboren op 18-10-1851 in Sneek als dochter van Paulus Schuil en Eeke Modderman. Berber is overleden op 06-01-1921 in Enschede, 69 jaar oud.

Andere kinderen van Berber Schuil (niet uit bovenstaande relatie):
1. Willem Schuil is geboren op 14-03-1871 in Sneek. Willem is overleden op 24-02-1872 in Sneek, 0 jaar oud.
2. Trijntje Schuil is geboren op 15-12-1873 in Sneek. Trijntje is overleden op 07-05-1875 in Sneek, 1 jaar oud.

Kinderen van Steven Tuinstra en Berber Schuil:
1. Nieske Tuinstra is geboren op 17-07-1879. Overleden op 03-02-1947 in Zandvoort, 67 jaar oud.
2. Eeke Tuinstra is geboren op 21-11-1880 in Sneek. Eeke is overleden op 07-08-1882 in Sneek, 1 jaar oud.
3. Anne Tuinstra is geboren op 29-09-1882 in Sneek. Anne is overleden op 16-11-1888 in Sneek, 6 jaar oud.
4. Paulus Tuinstra is geboren op 20-02-1884. Overleden op 25-08-1952 in Hilversum, 68 jaar oud.
5. Makke Tuinstra is geboren op 19-07-1885. Overleden op 09-05-1939 in Zutphen, 53 jaar oud.
6. Tuinstra (v.), levenloos geboren op 08-11-1886 in Sneek.
7. Willem Tuinstra is geboren op 27-09-1887. Overleden op 19-07-1944 in Enschede, 56 jaar oud.
8. Anne Tuinstra is geboren op 17-08-1889. Overleden op 17-07-1967 in Haaksbergen, 77 jaar oud.
9. Pieter Tuinstra is geboren op 13-01-1891 in Sneek. Pieter is overleden op 15-05-1891 in Sneek, 0 jaar oud.
10. Eeke Tuinstra is geboren op 29-01-1892 in Sneek. Eeke is overleden op 23-08-1892 in Sneek, 0 jaar oud.
11. Uilke Tuinstra (IV) is geboren op 11-04-1894. Overleden op 15-06-1961 in Enschede, 67 jaar oud.


IV. Uilke Tuinstra is is geboren op 11-04-1894 in Sneek als zoon van Steven Tuinstra (III) en Berber Schuil. Uilke is overleden op 15-06-1961 in Enschede, 67 jaar oud.
Uilke trouwde, 21 jaar oud, op 24-02-1916 in Enschede met Aleida Debora Mathilda Buring, 19 jaar oud, geboren op 28-04-1896 in Hardenberg als dochter van Johannes Frederikus Buring en Zwaantjen Zweers. Aleida Debora Mathilda is overleden op 31-12-1980, 84 jaar oud.

Kinderen van Uilke Tuinstra en Aleida Debora Mathilda Buring:
1. Steven Tuinstra (V) is geboren op 16-07-1916. Overleden op 12-12-1968 in Enschede, 52 jaar oud.
2. Zwaantjen Tuinstra is geboren op 05-05-1922.

V. Steven Tuinstra is geboren op 16-07-1916 in Enschede als zoon van Uilke Tuinstra (IV) en Aleida Debora Mathilda Buring. Steven is overleden op 12-12-1968 in Enschede, 52 jaar oud.
Steven trouwde, 24 jaar oud, op 06-12-1940 in Enschede met Gerardina Assink, 20 jaar oud, geboren op 20-04-1920 in Enschede als dochter van Carel Willem Assink en Aukjen Kamst.

Kinderen van Steven Tuinstra en Gerda Assink:
1. Uilke Carel Willem Tuinstra.
2. Carel Willem Tuinstra.
3. Aleida Mathilda Tuinstra.
4. Steven Gerardus Tuinstra.


Steven Jacobs Swerms is de zoon van Jacob Stevens Swerms en Antie Jochums.

Jacob Stevens Swerms is een broer van Seerp Stevens Swerms en een neef van Hotse Seerps Swerms. Ze zijn alledrie bekende zilversmeden uit Harlingen.

Seerp Stevens Swerms heeft zelfs een familiewapen.

Fotoalbum

Zomaar wat foto's



Steven en Gerda




V.l.n.r.: Carel, Lidy, Steven en Roelf




Foto Gerrie en Roelf




Trouwfoto Jannie en Carel




Trouwfoto Jan en Lidy

Antje Sijtses Tuinstra

Antje wordt geboren op 25 oktober 1802 in Sneek als dochter van Sytse Fokkes en Atje Hilles. Op 18 november 1802 wordt zij gedoopt voor de Hervormde Gemeente in Sneek.
Sytse Fokkes is de zoon van Fokke Sytses en Hinke Wytzes. Atje Hilles is de dochter van Hille Teekes en Antje Redmers. Zij trouwen op 28 mei 1798 in Sneek.

Antje is het derde kind voor Sytse en Atje.
Hinke, hun eerste dochter, is geboren op 22 augustus 1798. Hinke trouwt op 18 november 1827 met Harmanus van Delden. Ze krijgen 4 kinderen. Hinke overlijdt op 31 december 1873 in Sneek, op 75 jarige leeftijd.

Hille, hun tweede kind, wordt geboren op 5 februari 1800. Hij overlijdt op 6 juli 1803. Op 19 juli 1804 wordt het vierde kind geboren. Het is weer een zoon. Hij wordt Hille genoemd. Hij overlijdt op 10 september 1804.

Op zeer jonge leeftijd verliest Antje al haar twee broers. Alsof dat nog niet genoeg is, overlijdt haar vader op 21 februari 1805. Haar moeder overlijdt een paar maanden later op 2 april 1805.

De twee meisjes zijn dan wees geworden. Gelukkig voor hen nemen hun grootouders aan moederszijde de zorg op zich.
Hinke en Antje krijgen in 1811 de achternaam van hun opa. Zij gaan door het leven als Tuinstra.

Als Antje 23 jaar is trouwt ze op 21 mei 1826 met Gerben Tjallings Lighthart. Hun eerste dochter, Attje, wordt geboren op 31 maart 1827. Tien dagen later overlijdt ze.
Hun tweede dochter, ook Attje genoemd wordt geboren op 17 juni 1828. Hun derde kind, Tjalling wordt geboren op 31 juli 1830. Hun vierde en laatste kind, Sytze, wordt geboren op 15 november 1833.

Gerben Ligthart is een man die nogal van een slokje houdt. Op 31 december 1833 is er een harde storm. Tijdens een winterstorm onderweg over de Groenedijk bij Abbingawiersterzijl is hij van de weg gewaaid. Ook na oudejaarsviering stond hij niet stevig op zijn benen. Om zich vast te houden sloeg hij zijn armen om een boom. Zo hebben ze hem op 1 januari 1834 gevonden, doodgevroren.

Antje is op 31-jarige leeftijd weduwe geworden met de zorg van drie kinderen. Sytze is nog geen 7 maanden oud als hij overlijdt op 9 juni 1834.

Antje en haar twee kinderen worden op 14 november 1839 als bedelaar opgenomen in de Maatschappij van Weldadigheid te Veenhuizen. Hoe lang ze hier verblijven is niet bekend.
Feit is dat Antje overlijdt op 13 juni 1886 in Amsterdam, de stad waar ook haar dochter woont. Zij is dan 83 jaar.


Een klein stukje stamboom

I. Atje Hilles Tuinstra is geboren op 30-04-1776 in Sneek als dochter van Hille Teekes Tuinstra en Antje Redmers. Zij is gedoopt op 19-05-1776 in Sneek. Atje Hilles is overleden op 02-04-1805 in Sneek, 28 jaar oud.
Atje Hilles trouwde, 23 jaar oud, op 28-05-1798 in Sneek met Sytse Fokkes, 32 jaar oud, geboren in 1766 in Sneek als zoon van Fokke Sytzes en Hinke Wytzes. Hij is gedoopt op 23-11-1766 in Sneek. Sytse Fokkes is overleden op 21-02-1805 in Sneek, 39 jaar oud.

Kinderen van Atje Hilles Tuinstra en Sytse Fokkes:
1. Hinke Tuinstra (II-a) is geboren in 1798. Overleden op 31-12-1873.
2. Hille Tuinstra is geboren op 05-02-1800 in Sneek. Hij is gedoopt op 09-03-1800 in Sneek. Hille is overleden op 06-07-1803, 3 jaar oud.
3.Antje Tuinstra (II-b) is geboren in 1802.
4. Hille Tuinstra is geboren op 19-07-1804 in Sneek. Hij is gedoopt op 05-08-1804 in Sneek. Hille is overleden op 10-09-1804 in Sneek, 0 jaar oud.


II-a Hinke Tuinstra is geboren op 22-08-1798 in Sneek als dochter van Sytse Fokkes en Atje Hilles Tuinstra. Zij is gedoopt op 06-09-1798 in Sneek. Hinke is overleden op 31-12-1873 in Sneek, 75 jaar oud.
Hinke trouwde, 28 jaar oud, op 18-11-1827 in Sneek met Harmanus van Delden, 30 jaar oud, geboren op 04-01-1797 in Sneek als zoon van Gerrit van Delden en Froukje Manus Groenewoud. Hij is gedoopt op 19-01-1797 in Sneek. Harmanus is overleden op 02-06-1868 in Sneek, 71 jaar oud.

Kinderen van Hinke Tuinstra en Harmanus van Delden:
1. Sytze van Delden is geboren op 01-09-1828 in Sneek. Sytze is overleden op 18-11-1877 in Rotterdam, 49 jaar oud.
2. Bauke van Delden is geboren op 12-03-1831 in Sneek. Bauke is overleden op 06-07-1906 in Sneek, 75 jaar oud.
3. Vroukje van Delden is geboren op 11-03-1834 in Sneek. Vroukje is overleden op 05-12-1899 in Sneek, 65 jaar oud.
4. Hille van Delden is geboren op 02-11-1835 in Sneek. Hille is overleden op 02-10-1920 in Veenhuizen, 84 jaar oud.

II-b Antje Tuinstra is geboren op 25-10-1802 in Sneek als dochter van Sytse Fokkes en Atje Hilles Tuinstra. Zij is gedoopt op 18-11-1802 in Sneek. Antje is overleden op 13 juni 1886 in Amsterdam, 83 jaar oud.
Antje trouwde, 24 jaar oud, op 21-05-1826 in Sneek met Gerben Tjallings Ligthart, 23 jaar oud, geboren op 28-12-1803 in Sneek als zoon van Tjalling Alles Ligthart en Grietje Ales. Hij is gedoopt op 15-01-1804 in Sneek. Gerben Tjallings is overleden in de gemeente Rauwerderhem op 01-01-1834, 31 jaar oud.

Kinderen van Antje Tuinstra en Gerben Tjallings Ligthart:
1. Attje Ligthart is geboren op 31-03-1827 in Sneek. Attje is overleden op 10-04-1827 in Sneek, 0 jaar oud.
2. Attje Ligthart is geboren op 17-06-1828 in Sneek. Attje is overleden op 18-11-1891 in Amsterdam, 63 jaar oud.
3. Tjalling Ligthart is geboren op 31-07-1830 in Sneek. Tjalling is overleden op 03-02-1900, 69 jaar oud.
4. Sytze Ligthart is geboren op 15-11-1833 in Sneek. Sytze is overleden op 09-06-1834 in Sneek, 0 jaar oud.


Voor wie meer wil weten over de Maatschappij van Weldadigheid kan ik de volgende boeken aanbevelen:


Jansen, Suzanna. Het pauperparadijs










Schackmann, Wil. De proefkolonie

Ongelukje, invaliditeitspensioen, en dan?

In november 1989 staat het volgende artikel in Aanéén, het orgaan van de AbvaKabo.
Uilke Tuinstra krijgt een ongelukje tijdens een voetbalwedstrijd. Een speler staat gebukt op het veld. Uilke loopt achteruit, valt over de speler, en komt ongelukkig op het veld terecht. Een klein ongelukje met grote gevolgen. Voor hem, maar ook voor zijn gezin.

__

Hieronder volgt het interview:


Een ongeluk zit in een klein hoekje, maar kan grote gevolgen hebben. Wat betekent het als het ongelukje leidt tot gehele of gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid? Procedures, keuring, een ander leven, een zeer geringe kans op aangepast werk en een uitkering: invaliditeitspensioen, de arbeidsongeschiktheidsverzekering voor ambtenaren in het ABP.

“Het is een recht om een financieel onafhankelijk leven te kunnen leiden als je wilt werken, maar het kan en mag niet omdat je een handicap hebt.” Uilke Tuinstra krijgt een invaliditeitspensioen. Al zestien jaar. Tweeëndertig was hij toen hij voor honderd procent werd afgekeurd wegens een zenuwaandoening na een ongeluk.
“Je kunt er van leven, afhankelijk natuurlijk van wat je hebt verdiend. Want de uitkering wordt gebaseerd op het salaris dat je hebt verdiend één jaar voor je arbeidsongeschiktheid. Maar het wordt nooit hoger. De regering heeft er wel voor gezorgd dat de arbeidsongeschiktheidsuitkering lager is geworden.”

In 1985 heeft het tweede kabinet Lubbers het maximale uitkeringspercentage voor de Wet Arbeidsongeschiktheid (WAO) verlaagd van 80 naar 70 procent van het laatstverdiende salaris bij honderd procent arbeidsongeschiktheid.
Het invaliditeitspensioen wordt berekend naar de mate van invaliditeit (de invaliditeitsgraad). Om dat vast te stellen is een keuring nodig. Die kan zowel de werkgever als de werknemer aanvragen. Het is mogelijk dat na de keuring wordt vastgesteld dat betrokkene gedeeltelijk nog in staat is werk te verrichten. Dan wordt ook het uitkeringspercentage aangepast (lager) aan de invaliditeitsgraad. Werknemers zijn wettelijk verplicht aan de keuring mee te werken. Het is wel mogelijk om een herkeuring aan te vragen.

Keuring
De keuringen zijn doorslaggevend bij het bepalen van het uitkeringspercentage voor het invaliditeitspensioen. “De ervaringen met keuringen zijn nogal wisselend,” zegt Uilke Tuinstra. “Aan de ene kant worden mensen nogal gemakkelijk arbeidsongeschikt verklaard. Aan de andere kant hebben verschillende mensen ook heel vreemde ervaringen met de manier waarop door sommige artsen gekeurd wordt.” Uilke Tuinstra werd nogal bot behandeld toen hij gekeurd moest worden. “Die keuringsarts deed alsof ik de zaak zat te bedonderen. Hij was nota bene orthopeed, een bottendokter, terwijl ik een zenuwaandoening heb. Er is bezwaar aangetekend tegen die keuring. De procedure is toen verder behandeld door mijn neuroloog. Dat is wel a zestien jaar geleden. Nu zijn de keuringen bij het abp beter.”

Snel
Zoveel moeite mensen kunnen hebben om afgekeurd te worden wegens arbeidsongeschiktheid, zo gemakkelijk kunnen andere werknemers afgekeurd worden als ‘het net zo uitkomt’. Vooral ingeval van gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid gaat het herplaatsingsbeleid mank. “Dan is men nogal eens snel met afkeuren” weet Uilke Tuinstra. Hij zit namens de FNV in de adviescommissie van het Gewestelijk Arbeidsbureau Sneek. Het GAB biedt hulp aan werkzoekenden. “Maar men weet niet wat men met gedeeltelijk arbeidsongeschikten aan moet. De werkloosheid is zo hoog, mensen met een handicap komen bijna niet aan werk. Om die reden komen ze ook nauwelijks voor scholing in aanmerking.”

Beperkt
De mogelijkheden voor gedeeltelijk arbeidsongeschikt verklaarde mensen om aangepast werk te vinden zijn ook uiterst beperkt. De overheid heeft een paar jaar geleden vol goede moed wettelijk vastgesteld dat de overheid en bedrijfsleven per 1 juli 1989 gemiddeld 5% minder valide werknemers in dienst zou moeten hebben. Dat percentage haalt men bij lange na niet. “Er zijn ook geen sancties,” reageert Uilke Tuinstra. “Werkgevers moeten gedwongen worden aan die 5 procent norm te voldoen, anders gebeurt het niet. Het enige wat je nu kunt doen is een ontslagaanvraag tegenhouden van iemand die gedeeltelijk arbeidsongeschikt is verklaard. Als lid van de GAB-commissie is mij dat een paar keer gelukt op basis van procedurefouten.”
De arbeidsongeschiktheidswet wordt niet zelden gebruikt om mensen weg te bezuinigen. “Werkgevers, ook bij de overheid, oefenen zelfs druk uit om je maar af te laten keuren,” zegt Uilke Tuinstra. “Ik ken het geval van iemand die negen maanden na een hartinfarct van zijn arts weer voor 50 procent mag gaan werken. Hij was chef-kok in een bejaardencentrum. Die zeiden: ‘Je kunt over tien jaar met de VUT, wat zou je je nu nog druk gaan maken’. De man wilde gewoon werken. We zijn naar die werkgever gegaan en ze moesten hem uiteindelijk voor 60 procent in dienst houden.”

Actief kaderlid
Uilke Tuinstra is actief kaderlid in de AbvaKabo-groep Uitkeringsgerechtigden. Volgens hem is een van de belangrijkste doelstellingen voor verbetering van de positie van invaliditeitsgepensioneerden het uitkeringspercentage weer naar tachtig procent te brengen. Daarvoor kan de bond zich inzetten. “De bondsgelederen moeten meer doordrongen worden van het belang van rechtvaardige uitkeringen,” vindt Uilke Tuinstra. “In de bondsraad leeft het onderwerp nog te weinig. De vakbond is altijd een bond voor werkenden geweest. We moeten iets in die cultuur veranderen. We gaan de regionale groepen voor uitkeringsgerechtigden opzetten. Vergaderingen worden nu al goed bezocht. De mensen voelen zich tekort gedaan en krijgen gelegenheid hun onvrede kenbaar te maken.” Veel verwacht Uilke Tuinstra van de instelling van een eigen landelijk groepsbestuur (LGB) Uitkeringsgerechtigden. “Het LGB is gerechtigd om eisen neer te leggen, die de AbvaKabo-onderhandelaars in het overleg kunnen inbrengen. Dat geeft ons de mogelijkheid echt iets te bereiken.”
(Aanéén 27 november 1989)

Steven Tuinstra - verkeersborden

In de 'Kampioen', het stamblad van de ANWB, staat in september 1989 het volgende interview met Steven Tuinstra. Hij is een van de ontwerpers van de nieuwe verkeersborden die in maart 1990 werden ingevoerd in Nederland.





Nieuwe verkeersborden: onzijdigheid geboden



Onze verkeersborden zijn hopeloos verouderd. Er staan afbeeldingen op die volledig uit de tijd zijn. Zoals aftandse auto’s en fietsen uit het jaar nul. Het bord dat een voetpad aangeeft – opa met zijn jengelende kleindochter – is de grootste steen des aanstoots. Maar dat gaat allemaal veranderen. In maart 1990 komen er namelijk nieuwe verkeersregels. Ook de verkeersborden komen er anders uit te zien. Steven Tuinstra is één van de ontwerpers. Hij vertelt wat er verandert en wat blijft.

Met behulp van de computer hebben we 120 borden ontworpen. Daarbij waren we natuurlijk wel gebonden aan afmetingen en kleuren. We hebben bij het ontwerpen ook alvast rekening gehouden met internationale afspraken. Dat was soms best vervelend. Het waarschuwingsbord voor een spoorwegovergang konden we daardoor bijvoorbeeld niet moderniseren. Die ouderwetse stoomlocomotief blijft dus. Men is bang dat een moderne trein voor een tram wordt aangezien. Ook het nieuwe bord Woonerf is conform internationale afspraken. Jammer, want daar had ik graag iets anders van gemaakt.


Om discussies over emancipatie te voorkomen, hebben we alle mensfiguren onzijdig gemaakt. Op het bord Voetpad is geen mannelijke kinderlokker of jengelend meisje meer te zien. Het waarschuwingsbord Overstekende kinderen is ook een mooi voorbeeld. Het kleine meisje met de vlechtjes en de veel grotere jongen met de schooltas zijn nu onzijdige figuurtjes geworden. En de schooltas is verdwenen. De voertuigen op de andere borden hebben allemaal een face-lift ondergaan. Sommige zijn nòg symbolischer geworden. Zo heeft de fiets geen pedalen meer. Toch is die nieuwe fiets van grote afstand beter herkenbaar dan op het oude bord. De toon van de meeste nieuwe borden is anders, vriendelijker. Veel verbodsborden worden gebodsborden. Dat was wel nodig ook. Het oude bord Verboden links af te slaan heeft bijvoorbeeld nooit gedeugd. Het bord heeft een rode rand en dat betekent , dat het een verbod aangeeft. Maar er staat ook nog een schuine streep op en die geeft ook aan dat iets niet mag. Een dubbele ontkenning dus. Daarvoor in de plaats komt nu een blauw gebodsbord dat aangeeft dat men rechtdoor en rechtsaf mag gaan. Het bord verbiedt dus niets maar geeft aan wat we mag.


Enkele kleuren veranderen en oranje verdwijnt zelfs van de borden. Oranje vervaagt namelijk in de loop der jaren. Het nieuwe waarschuwingsbord voor vervoer van gevaarlijke stoffen wordt bijvoorbeeld rood en de borden die een voorrangsweg aangeven, worden geel. We zijn met de nieuwe ontwerpen in elk geval weer een stapje op weg naar een grotere uniformiteit.

Tot besluit herinnert Tuinstra zich nog een aardig detail: ‘De pijlen op de nieuwe verkeersborden zijn overgenomen van de ANWB-wegwijzers. Dat moet het beeld op de weg een stuk rustiger maken, althans voor wat de borden betreft.’
(Adriaan Huigen, Kampioen september 1989)

Cornelis Tuinstra

In het najaar van 1897 werd in opdracht van de voogden van het Old Burger Weeshuis te Sneek op een stuk grond tussen de Franekervaart en de Bolswarderweg begonnen met de aanleg van een Volkspark.

Het ontwerp voor het park was van de tuinarchitect Gerrit Lambertus Vlaskamp, die een duidelijke keuze maakte voor de Engelse landschapsstijl. Het ontwerp is de loop van de ruim honderd jaren dat het park bestaat, nauwelijks veranderd. Dit was aanleiding voor de minister om het in 1999 aan te wijzen als rijksmonument.

In 1898 werd het park officieel geopend. Ter gelegenheid van de inhuldiging op 31 augustus 1898 van Koningin Wilhelmina werd het naar haar genoemd.

Bij de feestelijke openingsplechtigheid werd een speciale Wilhelminalinde geplant. Naast de linde werd een gedenksteen geplaatst, die nog steeds in het park aanwezig is.

In aanwezigheid van 1700 schoolkinderen en de wezen van het Old Burger Weeshuis werd door de vierjarige Cornelis Tuinstra een oorkonde in een loden koker in de steen gelegd.
De kleine Kees Tuinstra viel deze eer te beurt omdat hij de jongste wees van het Old Burger Weeshuis was.

__

Niet elke wees kwam in een weeshuis en zeker niet elke wees kwam in het Burgerweeshuis terecht. De weeshuizen zaten over het algemeen vol en de verzorging van de wezen was sober zo niet karig, maar toch was de plaatsing in een weeshuis in veel gevallen de enige optie.
Het Burgerweeshuis was alleen voor Nederlands-Hervormde wezen bestemd. Daar zat in zekere zin een elite. Vaak brachten de kinderen wat geld mee. En stierf een Burgerwees te zijner tijd kinderloos, dan erfde het Weeshuis. Het Burgerweeshuis bezat huizen, landerijen, boerderijen. Het Burgerweeshui was rijk. Maar de wezen werden niet met luxe omringd. Het mocht dan wel een elite zijn, de meeste kinderen waren van eenvoudige komaf.
Bij vertrek uit het weeshuis werd afgerekend. Het beheer van de gelden werd aan de vetrekkende wees overgedragen en hij/zij kreeg een uitzet mee van linnengoed en bovengoed, een pet, een hoed en schoenen, ter waarde van vijftig gulden. Dat was een mooi bedrag, waar een arbeider twee maanden voor moest werken. De meisjes werden opgeleid tot dienstbode of iets dergelijks. De jongens kregen een vakopleiding.

__

Cornelis Tuinstra werd geboren op 22-11-1893 in Sneek als zoon van Simen Tuinstra en Anna de Koe. Hij heeft nog in de gemeente Wormer gewoond. Daarna ontbreekt elk spoor.

Zit het in de genen?

In mei 2010 word ik gebeld door mijn vader: "Of ik zin heb in een dubbelinterview?" De AbvaKabo zoekt voor een blaadje van hen ouders en kinderen die lid zijn van de vakbond. Een paar dagen later word ik gebeld door Annet Stuurman. Zij is redacteur van een aantal blaadjes van de AbvaKabo.
Ik zou gebeld worden op een maandagvond rond 8 uur. Ik wachten, maar er belt niemand. De volgende dag bel ik mijn vader op en hij zegt dat hij de avond ervoor gebeld is. Het wordt bij nader inzien toch geen dubbelinterview. Ik zal op een andere avond worden gebeld. Hij zegt wel dat het een geanimeerd gesprek was dat bijna een uur heeft geduurd.
Een week later word ook ik gebeld. Het is inderdaad een geanimeerd gesprek. Het duurt bijna een half uur. De interviewster, Jeanne Hoogers, zegt dat het enthousiasme waarmee ik vol passie over mens en maatschappij praat wel bijna in de genen moet zitten.


Voor het interview moeten ook foto's gemaakt worden. Er komt een professionele fotograaf uit Hengelo. Eric Brinkhorst maakt een afspraak en hij komt bij mij langs op een woendagmiddag. Hij maakt enkele mooie foto's van mij en mijn vader.

Nou maar wachten op het resultaat.

Goh, valt dat even tegen. Het is wel erg kort, maar de essentie komt wel over.




Het interview met Uilke en Erwin Tuinstra

Vader en zoon Tuinstra zijn allebei lid van AbvaKabo FNV. Beiden zijn meteen bij hun eerste baan lid geworden en daarna altijd lid gebleven. Zit het in de genen of is er een andere verklaring?

"Ik heb dat misschien van huis meegekregen"

Vader Uilke Tuinstra kreeg zijn eerste baan toen hij 15 was. "Dat was vlak na de oorlog. Mijn vader had het kamp overleefd en ik moest inspringen als oudste. Dus voor mij was het werken en 's avonds stap voor stap nog wat diploma's halen. Ik kom uit een rood nest. Toen ik begon met werken zei mijn vader: dan word je lid van de bond."


Zoon Erwin kreeg de kans om eerst een opleiding te volgen. In zijn eerste zaterdagbaantje, als postbesteller, kreeg hij meteen te horen dat hij maar lid moest worden van de bond, want de anderen waren het ook. "Ik was toen 19. In die tijd was de PTT bezig met de omschakeling naar verzelfstandiging. Voor het personeel een spannende tijd. Dus ik ben niet gestuurd door mijn vader."

Voor jezelf of voor elkaar
"Maar ik heb dat misschien wel van huis meegekregen", gaat hij verder. "Solidariteit vind ik nog belangrijk. Als je zelf ergens lid van bent, dan werken mensen voor jou. Ben je geen lid, dan ben je eigenlijk aan het profiteren van wat anderen doen." Vader Uilke besteedt als vrijwilliger een groot deel van zijn tijd aan de vakbond. "Ik heb altijd het beste uit mezelf willen halen. Na een ongeluk kon en mocht ik niet meer werken. Dan tel je ook niet meer mee. Ik ben me voor de vakbond gaan inzetten en lange tijd vice-voorzitter geweest van de sector uitkeringsgerechtigden. Ook voor mij persoonlijk was dat een uitkomst, want zo kon ik toch heel veel doen en meemaken."

Volgende generatie
Erwin komt, op weg naar zijn werk, elke dag langs het kantoor van zijn vakbond. "Er is wel eens een tijd geweest dat ik het leuk zou hebben gevonden om betaald bij de bond te werken. Maar ik ben niet aangenomen. Ik werk al lang en met veel plezier bij dezelfde werkgever, alleen heeft dat als nadeel dat men niet zo goed ziet dat je ook dan veel leert en je ontwikkelt."
Hij is zelf vader van jonge kinderen. "Ik leer ze dat je niet alles zomaar vanzelf krijgt. Dat het waardevol is om ergens naar toe te werken." Uilke heeft als vakbondsvrijwilliger veel contact met jongeren, hij leert weer van hen. "Jongeren maken zich druk over sociaal onrecht. Maar ze denken nog echt niet na over AOW of cao. Jongeren kijken naar de wereld. Daar moet de vakbeweging haar rol nemen en zich laten zien."